19 Yasında Bir Gencin Yazdıgı Mektup:



İçine kapanık bir çocuk gibi sahipsiz sokaklarda oyun oynarken birden bire büyümeye başladığımızı fark ettik. Yeri gelir di ağlardık yeri gelirdi gülerdik. Topla az mı cam kırmıştık. İlerde birer büyük adam olma yolunca hayaller kurardık. Bu büyük şehrin sahipsiz sokaklarında büyümeyi beklerdik. V BÜYÜDÜK. Birer yetişkin oldu. Bizden beklentiler artmıştı. Büyüyünce sorumluluklarımız artmıştı. Küçükken Anne Baba Dediğimiz iNSANLAR Şimdi çocuklarımızın ninesi dedesi olmuştu. Oysa dün olmuş gibi hatırlıyorum annem bana verdiği reçelli ekmeği arkadaşımla paylaştığımı. Şimdi ise sadece 1 ekmek parası için insanların birbirlerini öldürebildiği bir dünyada yaşıyoruz. Bazen kavgalar çıkar bazen insanlar ölür bazen ise insanlar sakat kalır. Şu anda ülkemin problemleri bitmez bir kaynak gibi. Terör türban vs, neydi bilmezdim küçükken halada bilmiyorum. Neden böleydi. Ve bir gün telefon çaldı. Gece saat 03.01. hayırdır inşallah kim bu saatte acaba diyerek açtığım telefonda ki ses bana annem ile babamı kaybettiğimi söylüyordu. Ve bu gün düşünüyorum.

İNSAN BÜYÜDÜKÇE DÜNYASI MI KÜÇÜLÜR YOKSA HAYYALERİ Mİ?


Acaba küçükken bunları yaşayacağımızı bilseydik büyümek ister miydik?

Genç bu mektubu nie yazdığını kimseye sölememiş.