Sevgili Kardeşlerim,
İlk göreve başladığım yıllarda yaşadığım bir olayı kaleme almışım.Bilgisayarımdaki dosyalara göz atarken gözüme ilişiverdi birden.Okuyunca dudaklarımda özlem dolu buruk bir gülümseme ile geçmişe doğru bir yolculuk yaptım.Kâh gülümseyerek kâh içim burkularak…O yılların özlemi düştü birden içime. Ve yaşadığım bu birazda komik olan olayı sizlerle paylaşmak istedim.Ancak belki arkadaşımın da bu hatırayı görüp okuyarak yazdığım için bana kızacağını veya üzüleceğini düşünerek görev yerimi ve arkadaşımın gerçek ismini açıklamıyorum.Arkadaşımdan bahsederken şu anda ilk aklıma gelen Ali Bey ismini kullanacağım.Umarım beni anlar ve hoş görürsünüz.
Okulu bitirince ilk tayinim doğu da bir ilimize çıkmıştı.Orada çok güzel günler yaşadım ve unutamadığım ve ömrüm boyunca da unutamayacağım dostlarım oldu.İşte o çok sevdiğim dostlarımdan olan sevgili arkadaşım ve meslektaşım Ali Beyle yaşanan meşhur kulak hikayesi:
İkimizde depo tayin olarak aynı okula verilmiştik.Ve okul müdürümüz ikimize de aynı sınıfın rehber öğretmenliğini vermişti.Tabii biz buna çok sevinmiştik.Her hafta Çarşamba günleri öğleden sonraki son derste rehberlik dersi yapıyorduk.Başımızda da okulumuzun kıdemli öğretmenlerinden Sezer Ablamız vardı.Bir Çarşamba günü Sezer abla bize sınıfın rehberlik dosyasını verdi ve yapılan bazı anket sonuçlarını dosyaya geçirmemizi istedi.Ve kendisinin işi olduğunu söyleyerek gitti.Ali Beyle ikimize kalmıştı sınıf.Ben dosyayı Ali Beye vererek onun işlemesini istedim.O da benim yazımın daha güzel olduğunu söyleyerek bu işi bana havale etti.Ben dosyaya sonuçları işlerken kendisi de sınıfta gezerek öğrencilerle meşgul oluyordu.Fakat sınıftan öyle bir gürültü çıkıyordu ki sonunda daha fazla dayanamayarak Ali Beyin yanına gittim ve kulağına “Bak Ali Bey! Şu anda müdür bey kapıyı açsa da “Bende sınıfta öğretmen yok sanmıştım.Halbuki iki tane varmış!” dese inan ben ölürüm!..En iyisi ben sınıfla meşgul olayım siz sonuçları dosyaya işleyin.” dedim.O da benim devam etmemi gürültüyü yok edeceğini söyledi ve başladı bağırıp çağırmaya.Gerçektende gürültü kayboldu.Zil çalınca baktım ki Ali Bey en arka sırada iki elide bir öğrencinin kulakları üzerinde öylece duruyor.Tabii kimseden de çıt çıkmıyor.Çocuklara çıkmalarını söyledim.Onlar çıkarlarken baktım bizimkilerin durumlarında herhangi bir değişiklik yok.Bunun üzerine “ Ali Bey, ben dosyaları bırakayım.Sizi aşağıda bekliyorum.” diyerek çıktım.Dosyaları bıraktıktan sonra paltomu giydim ve Ali Beyi beklemeye başladım.Fakat oldukça uzun bir süre beklememe rağmen gelmedi.Canım sıkılarak okuldan ayrıldım.Eve doğru giderken arkamdan bağırdığını duydum. Koşarak yanıma doğru geliyordu.Yanıma geldiğinde yüzü bembeyazdı.Bir şeyden çok korkmuştu. Durumu bayağı endişe vericiydi.Titriyordu konuşurken.Bir çay ocağına gitmeyi ve orada durumu sakince anlatmasını teklif edince korkuyla karşı çıktı ve benim evime gitmemizi istedi.Hiç konuşmadan benim eve geldik. Gelirken yolda sık sık arkasına ürkek ürkek bakışları gözümden kaçmamıştı.Bu durum beni de iyice endişelendirmişti.Ne oldu acaba diye düşünüyor fakat bir cevap bulamıyordum.Kendisine de soramıyordum.Neyse eve geldik.İçeri girer girmez kapıyı kapatarak kilitlememi istedi.Ve odaya girince titreyen elleriyle bir sigara yakmaya çalıştı.Elleri öylesine çok titriyordu ki bir türlü sigarasını yakamıyordu.Ben artık merak ve endişeden çıldıracaktım.Sigarasını yaktım ve ne olduğunu sordum.Titrek ve korku dolu bir sesle şunları anlattı:
“Hani sen benden sınıfı susturmamı istemiştin ya işte ne olduysa her şey o zaman oldu. Öğrencilere susmaları için bağırdım ve sınıf sustu.Fakat arkada oturan o Hüseyin var ya işte o hala konuşuyordu. Hırsla yanına gittim.Ve sıranın arkasına geçerek kulaklarını çekmeye başladım. Kulaklarını avuçlarıma aldım ve birini öne, diğerini arkaya doğru bükmeye başladım.Önce kulakları çok sertti.Sonra birden küt etti ve yumuşacık oldu.Elime sıcak bir şeyler aktı.Kendi kendime “Eyvah çocuğun kulaklarını koparttım!” diyerek zilin çalmasını bekledim.Zil çalınca sen ve öğrenciler çıkana kadar hiç ellerimi bırakmadım.Elime akan kandı! Sıkıca ellerimi Hüseyin’in kulaklarına basılı bir şekilde tutarak 5 dk.kadar kan pıhtılaşsın diye bekledim.Sonra birden ellerimi ceketin cebine sokarak doğru lavaboya gittim.Ve gözlerim kapalı bir şekilde ellerimi yıkayıp senin peşinden koştum.Mahvoldum ben!...Şimdi o çocuk eve gidip babasına olanları anlatmıştır.O da polise gitmiştir.Şu anda polis beni arıyordur!” demez mi?...Ben artık dayanamayarak kahkahayı bastım.Fakat o sinirli ve sert bir şekilde “Yazık bende seni arkadaş sanmıştım!” diyerek bana bir sürü sitem etti. Bense saatlerce böyle bir şeyin olamayacağını anlatmaya çalıştım.Tabii ki hepsi boştu.Beni dinlemiyordu bile.Sabaha kadar ne kendi uyudu ne de beni uyuttu.Çok ama çok uzun saatlerden sonra nihayet sabah oldu.İkimizde de bir şey yiyecek hal yoktu.O gün ikimizde nöbetçiydik.Bu yüzden erkenden kahvaltı bile etmeden okula geldik.Okulda daha kimsecikler yoktu.Neyse hizmetli geldi.Okulu açtı.Derken idareciler ve okul müdürü geldi.Ders zilinin çalmasına 10-15 dk. kala Ali Bey: “Bak hocam görürsün aha şimdi polisler gelip beni götürürler.” dedi.Ben yine boştan yere olduğunu bildiğim halde teselli etmeye çalışırken gerçektende okulun kapısından bir polis girmez mi!!! Oldukça şaşırmıştım.Polis bana doğru yaklaşarak selam verdi ve bu okulda Ali isminde bir öğretmeni olup olmadığını sordu.Düşünün artık halimi. Kekeleyerek var olduğunu söyledim.O anda Ali Beyin yanımızda olmadığını fark ettim. Herhalde öğretmenler odasına gitmiştir diye polisi de alarak öğretmenler odasına gittik.Kapıyı açtığımızda bir de ne görelim.Bizim Ali Bey pencereyi açmış bir ayağı içerde bir ayağı dışarıda kaçmaya çalışıyor.Polis Ali Beye “Hocam, günaydın! Doğrusu garip bir sabah sporu tarzınız var!” diyerek saat 09:00 gibi emniyete uğramasını söyledi ve iyi günler dileyerek gitti.Ali Beyde bana çok garip bir şekilde bakarak “Ben gidiyorum. Sen durumu müdür beye anlatırsın diyerek polisin ardından o da çıkıp gitti.Şaşkınlıktan bir süre öylece kalakaldım orada.Sonra müdür beye gittim ve durumu anlattım.O da bana sabah sabah bu tür şakalar için zamanının olmadığını söyleyerek kızdı.Üzgün bir şekilde derse gittim.Zil çalınca bir öğrenci gelerek müdür beyin beni çağırdığını söyledi.Yanına gittiğimde kahkahalarla gülüyordu. Durumu bana anlatınca bende öyle gülmeye başladım ki müdür bey delirdiğimi sanmış.Tabii o benim sabaha kadar yaşadıklarımı bilmiyor ki!...
Neyse olay şöyleymiş:
Meğer bizim Ali Bey Üniversitede öğrenci iken bir arkadaşı ile beraber bir trafik kazası geçirmişler.Ve Ali Beyin başı arabanın köşesine şiddetli bir şekilde çarpmış.Derhal hastaneye kaldırılarak tedavisi yapılmış ve bir tıp fakültesinde filmleri çekilmiş.Bir şey olmadığı görülerek taburcu edilmiş.Ama ihtiyaten belirli zamanlarda beyin tomografisi çektirmesini istemişler.O da bir daha gitmemiş.İşi ciddiyetle takip eden profesör ise hastanın bulunarak beyin tomografisinin alınmasını istemiş. Bulamayınca da emniyetten rica etmişler.Olay bundan ibaretmiş işte.
İyi de arkadaşlar, her şeyin bu kadar düzenli bir şekilde arka araya gelmesine ne dersiniz? Öğleye doğru okula gelen Ali Bey beni de alarak Hüseyin isimli öğrencinin sınıfına götürdü.Hüseyin Ali Beyin ifadesiyle cıbıl cıbıl bakan gözlerle gülümseyerek yanımıza geldi.Ali Bey büyük bir sevinçle Hüseyin’in kulaklarını sevmeye başladı.Bir yandan da “Tövbe!Tövbe Allah’ım bir daha kulak çekmeye tövbe!Bundan sonra kimsenin kulağını çekmeyeceğim.Yemin ediyorum!...” diyordu.Benim kafama Ali Beyin eline akan sıcak sıvı takılmıştı.Ali Beyin kan olduğunu iddia ettiği sıcak sıvı.Meğer kulaklarındaki bir rahatsızlıktan dolayı çocuğun kulakları akıyormuş ve damla kullanıyormuş.İşte Ali Beyin eline akan kanda buymuş!...O günden beri ne zaman kulak lafı bulsam dudaklarımdaki tebessüme engel olamam ve hep bu olayı hatırlarım.
(İsimlerin gerçekle ilişkisi yoktur.)

güzel bir anı paylaşım için :thank:

güzelmiş başka ne denir